Poezi nga: Kenneth Koch
Përktheu: Fadil Bajraj
Më parë, në njëfarë mase, jetoja pranë jush. Kur
Kisha nevojë për njërën nga ju, ju veç ishit hazër,
Do të dilnit poshtërsisht, në mënyrë të drejtpërdrejtë
dhe me qëllimin për të më lënduar.
Ah, çfarë kënaqësie e madhe
Për një çast që jep!
Jeni të shquara midis disa njohësve –
Të merrni frymë shpejt se ata janë të vetëdijshëm me entuziazëm.
Ju jeni të rrezikshme! Viktima juaj mund të lëndohet
Rëndë dhe/ose, e nxitur për hakmarrje, të kundërsulmojë
Me forcë fizike. Po aq e habitshme për t’u parë sa një aksident me automobil
Ngandonjëherë vakitë dhe pasojat janë të gjitha tuajat! Kur ju buroni nga unë
Kam frikë, sikur të kisha shkelur ndonjë premtim
Për kënaqësinë e afshit tuaj të paqytetëruar. Si, ndonjëherë sërish,
Të rifitoni territorin e miqësisë, bile edhe të mirësjelljes?
(Keni një cilësi të lavdërueshme.
Që jeni absolute dhe mund të pastroni vendin
Nga mbeturinat e grumbulluara, megjithëse rrallëherë, nëse veç e bëni ndonjëherë,
A jeni të domosdoshme.)
Disa fëmijë janë të aftë me ju, edhe oborrtarët francize
Me sa duket ishin. Perënditë dhe shumë të fuqishmit nuk kanë nevojë për ju.
“Shpëtimtari ynë nuk njihej kurrë për buzëqeshje”, shkroi Baudelaire.
As nuk ju përdori.
