Umberto Eco
GjatĂ« jetĂ«s sime kam marrĂ« shumĂ«, po shumĂ« kritika. MĂ« kujtohet qĂ« kur nisa nĂ« fillim, mĂ« thanĂ« se nuk kisha talent! Pastaj, kur erdhi suksesi, pati nga ata qĂ« filluan tĂ« mĂ« kritikonin pĂ«r librat e mi â shumĂ« optimistĂ«, shumĂ« pesimistĂ«, shumĂ« mediokĂ«r.
Por me kalimin e kohĂ«s kuptova njĂ« gjĂ«: nuk je i detyruar tâu pĂ«rgjigjesh tĂ« gjithĂ«ve, as t’u pĂ«lqesh tĂ« gjithĂ«ve. Nuk je i detyruar tĂ« flasĂ«sh me kĂ«do, dhe as tĂ« bĂ«hesh pjesĂ« e bisedave qĂ« s’tĂ« tĂ«rheqin.
Kur ke përballë një idiot, kujtohu gjithnjë të marrësh frymë. Kujto kush je, nga vjen, dhe ku po shkon. Kujtohu të marrësh frymë kur jeta nxiton, kur hapësirat përreth duken të ngushta.
Merr frymë para se të flasësh sepse fjalët kanë shumë nevojë për ajër të pastër. Dhe mbi të gjitha, lejoji vetes një luks që sot pak njerëz e njohin: luksin e heshtjes.
Heshtja nuk është boshllëk përkundrazi, është plot me përgjigje. Vetëm kur arrin të heshtësh, duke shmangur diskutimet e kota, e tregon vërtet inteligjencën dhe urtësinë tënde. Siç thoshte i madhi De Crescenzo:
«TĂ« heshtĂ«sh nuk do tĂ« thotĂ« qĂ« sâkam asgjĂ« pĂ«r tĂ« thĂ«nĂ« apo qĂ« çfarĂ« shoh mĂ« pĂ«lqen. Heshtja ime do tĂ« thotĂ«: âE kam kuptuar kush je â dhe nuk vlen asnjĂ« grimĂ« tĂ« vĂ«mendjes sime.»
đđÌđ«đ€đđĄđđź đđ«đŻđąđ§đ đđšđ©đđđ§đą
