Babai dhe autori Kyle Halderman i tregoi YourTango-s se si e përjetoi ndikimin gjithnjë e më të madh të ekraneve në sjelljen e fëmijëve të tij dhe çfarë bëri për t’i larguar ata nga tabletët dhe televizori. Ai pranoi se fillimisht ai dhe gruaja e tij u lejuan fëmijëve të tyre më shumë kohë para ekranit për të kaluar pak kohë vetëm, por me kalimin e kohës ata vunë re ndryshime që nuk u pëlqyen.
Halderman thotë se në vend që të luanin dhe të bënin aktivitete të tjera, fëmijët e tij kalonin gjithnjë e më shumë kohë para televizorëve dhe tabletave. Kur e kuptoi se situata po dilte jashtë kontrollit, vendosi të rivendoste rregulla të qarta dhe të kufizonte përdorimin e teknologjisë.
“E kuptova që problemi isha unë”
Halderman pranon se së pari iu desh të pranonte përgjegjësinë e tij. “Në fakt, problemi isha unë. Fëmijët e mi kishin nevojë për strukturë, kufij dhe disiplinë”, shkroi ai.
Ai kujtoi se kur fëmijët e tyre ishin foshnje, ai dhe gruaja e tij betoheshin se nuk do të shpërqendroheshin nga ekranet. Por pasi patën tre fëmijë, puna e përditshme, faturat dhe stresi lanë gjurmën e tyre. Në një përpjekje për të gjetur pak qetësi dhe paqe, ata vendosën televizorë në dhomat e fëmijëve dhe i dhanë secilit fëmijë nga një tablet.
Në fillim, kjo u solli atyre lehtësimin e dëshiruar, por Halderman pretendon se ata shpejt filluan të vinin re pasoja të padëshiruara.
Ata vunë re ndryshime në sjelljen e fëmijëve
Sipas tij, fëmijët që më parë ishin të gjallë dhe kërkues, por të dashur, u bënë më të nevrikosur dhe të prirur për t’u ankuar. Ata kalonin gjithnjë e më pak kohë me prindërit e tyre dhe gjithnjë e më shumë para ekraneve.
Vajza, për shembull, nuk shkonte më te prindërit për të biseduar para gjumit. Kur babai i saj hynte në dhomën e saj, ajo ishte më e interesuar të shikonte televizor sesa të fliste me të. “Babi, po përpiqem të shoh një serial!” i thoshte atij.
Ai vuri re gjithashtu një ndryshim tek i biri, i cili nuk vraponte më në krahët e tij si më parë, por shpejt kthehej te përmbajtja që po shikonte.
Halderman thotë se fëmijët gradualisht humbën interesin si për lodrat ashtu edhe për të luajtur së bashku. Lodrat po mblidhnin pluhur dhe vëllezërit e motrat po luanin së bashku gjithnjë e më pak. Kur prindërit e tyre u përpoqën t’ua kufizonin kohën para ekranit, ata reaguan dhunshëm.
Problemet, pohon ai, filluan të përhapeshin në përgjegjësitë e përditshme. Fëmijët protestonin kur duhej të pastronin pas vetes, ata reagonin gjithnjë e më shumë në mënyrë të vrazhdë ndaj prindërve të tyre dhe ai vuri re se djali i tij kishte probleme me detyrat e shkollës. Pas shkollës, ai donte të shihte seriale menjëherë dhe përpjekjet e prindërve të tij për ta bindur të studionte më parë përfunduan në grindje.
Ai vendosi të prezantojë rregulla të qarta
Pastaj Halderman vendosi se duhej t’u rifuste fëmijëve të tij një rutinë të qartë ditore. Hapi i parë ishte të zvogëlonte ndjeshëm kohën që ata kalonin para ekraneve.
Ata nuk lejoheshin më të përdornin tabletat gjatë javës, ndërsa në fundjavë ai e kufizonte përdorimin e tyre në dy orë në ditë. Ata lejoheshin të shikonin televizor nga ora 7 deri në 9 të mbrëmjes gjatë ditëve të javës dhe nga ora 7 deri në 10 të mbrëmjes gjatë fundjavave.
Por ai nuk ua hoqi vetëm ekranet. Ai u përpoq ta mbushte kohën që ata kalonin në tableta me aktivitete të tjera.
Pas shkollës, fëmijëve u jepeshin më pak punë shtëpie dhe para se të flinin duhej të rregullonin dhomat e tyre. Ai gjithashtu prezantoi “kohën e krijimtarisë”, gjatë së cilës ata do të uleshin së bashku në tryezën e kuzhinës, duke vizatuar, ngjyrosur ose shkruar.
Ai prezantoi leximin dhe ndau punët e shtëpisë
Një pjesë e rëndësishme e ndryshimit ishte vendosja e kufijve në komunikim. Halderman thotë se nuk e toleronte më vrazhdësinë ndaj prindërve të tij. Nëse ndonjëri nga fëmijët i fliste në mënyrë të vrazhdë atij ose gruas së tij, ai duhej të kërkonte falje, dhe sjellja më serioze nënkuptonte humbjen e televizorit për atë mbrëmje.
Fëmijët filluan të merrnin pjesë në punët e thjeshta të shtëpisë dhe të ndihmonin në oborr. Në vend që t’i zgjidhnin menjëherë problemet e tyre, Halderman i inkurajoi ata të përpiqeshin të gjenin vetë zgjidhje.
Librave iu dha një vend i veçantë në rutinën e tyre të re. Babai i tyre u lexonte rregullisht, por gjithashtu i inkurajonte të lexonin vetë. Leximi, beson ai, luajti një rol të rëndësishëm në ndihmën që i dha për të filluar të përdornin përsëri imagjinatën e tyre dhe të tregonin interes për botën përreth tyre.
Ai thotë se ndryshimi ishte i madh
Halderman pranon se fëmijët nuk u kënaqën me rregullat e reja në fillim, por thotë se përfundimisht u mësuan me to. Pasi ekranet nuk ishin më vazhdimisht të disponueshme, ata filluan të gjenin mënyra të tjera për t’u argëtuar.
Ata luajtën përsëri së bashku, vajza u kthye te kukullat dhe djali te lojërat e tjera. Ata filluan të prisnin me padurim leximin dhe Halderman thotë se ka vënë re edhe përparim të madh në leximin e të birit. Fëmijët filluan të bënin përsëri pyetje dhe të tregonin më shumë kuriozitet dhe me kalimin e kohës, pohon ai, ata madje filluan të ofronin ndihmë edhe në punët e shtëpisë.
Sipas përvojës së tij, gabimi më i madh nuk ishte vetëm dhënia e ekraneve fëmijëve, por fakti që ai dhe gruaja e tij filluan t’i përdornin ato si mënyrën më të lehtë për t’i mbajtur të zënë.
“Kur u dhamë ekrane, në fakt morëm rrugën më të lehtë dhe u përpoqëm t’i argëtonim në vend që të merreshim me sjelljen e tyre”, përfundoi ai.
Ai thotë se vetëm pasi vuri kufij të qartë, aktivitete të përbashkëta, punë shtëpie dhe lexim vuri re një ndryshim të madh. Sipas tij, fëmijët u bënë më të lumtur dhe ai dhe gruaja e tij gjetën ekuilibrin që u mungonte më parë. Telegrafi
