Lufta në Ukrainë tani e ka tejkaluar Luftën e Parë Botërore në kohëzgjatje.
Disa nga ngjashmëritë janë të dukshme. Në nivelin taktik, konflikti në Ukrainë ka dëshmuar rikthimin e artilerisë si krahu dominues i betejës.
Gjatë pjesës më të madhe të vitit të parë të luftës, artileria ishte përgjegjëse për shumicën dërrmuese të viktimave.
Edhe pse dronët që atëherë e kanë transformuar fushën e betejës, artileria mbetet e domosdoshme për të dyja palët.
Po aq mbresëlënës ka qenë edhe rikthimi i sistemeve të gjera të llogoreve.
Që nga lufta Iran-Irak, e cila u zhvillua midis viteve 1980 dhe 1988, një konflikt i madh ndërshtetëror nuk është varur kaq shumë nga fortifikimet në terren dhe pozicionet e përgatitura siç janë llogoret, pengesat e betonit dhe rripat me tela me gjemba.
Megjithatë, ngjashmëritë më të thella nuk qëndrojnë te llogoret apo artileria, por te logjika themelore e vetë luftës.
Ashtu si Lufta e Parë Botërore, konflikti në Ukrainë është bërë një garë qëndrueshmërie: fuqie punëtore, kapaciteti industrial, qëndrueshmërie ekonomike dhe vullneti politik.
Këta faktorë, më tepër sesa ndonjë sistem individual armësh, ka të ngjarë të përcaktojnë rezultatin përfundimtar.
Nga këta, më i rëndësishmi është fuqia punëtore.
Gjatë Luftës së Parë Botërore, qeveritë britanike, franceze dhe gjermane publikonin rregullisht listat e viktimave. Njerëzit e dinin se fitoret shpesh vinin me kosto të madhe.
Udhëheqësit ushtarakë e kuptuan se pyetja kryesore nuk ishte thjesht sa viktima kishte pësuar armiku, por nëse shoqëritë e tyre mund të vazhdonin të përballonin humbje të krahasueshme për më gjatë se kundërshtari.
Shifrat e sakta të viktimave në luftën Rusi-Ukrainë mbeten të kontestuara dhe ka të ngjarë të mbeten të tilla deri shumë kohë pas përfundimit të luftës.
Por dihet se Ukraina ka mbajtur vijën e frontit kundër një kundërshtari shumë më të madh për më shumë se katër vjet dhe ka treguar qëndrueshmëri të jashtëzakonshme përballë pushtimit.
Ndër tjera, edhe kapaciteti i saj për inovacion i ka habitur vazhdimisht vëzhguesit.
Teknologjia ka një rëndësi të jashtëzakonshme, por rrallëherë e eliminon nevojën për fuqi punëtore.
Artileria, tanket, avionët dhe mitralozët transformuan luftën midis viteve 1914 dhe 1918, megjithatë asnjëra nuk e eliminoi kërkesën për të zënë dhe mbrojtur tokën me ushtarë.
E njëjta gjë mbetet e vërtetë edhe sot.
Siç e ka njohur prej kohësh doktrina ushtarake, dronët, raketat dhe aeroplanët mund të shkatërrojnë, të pengojnë dhe të vonojnë, por toka mund të merret dhe të mbahet vetëm nga trupat. /Telegrafi/
