Poezi nga: Zbigniew Herbert
Përktheu: Anton Papleka
Duart e stërgjyshërve të mi
Punojnë brenda meje vazhdimisht
Duar të forta të ngushta eshtake
Të mësuara për të mbajtur frerin e kalit
Për të përdorur pallën kordhën shpatën
O paqe e epërme – e goditjes për vdekje
Ç’duan të më thonë duart e stërgjyshërve të mi
Ato duar ngjyrë ulliri të ardhura nga bota e përtejme
Sigurisht për të mos më braktisur
Ato më mbrujnë si brumin
Që duhet të bëhet bukë e zezë
Dhe ajo që e kapërcen imagjinatën time
Me gjeste të vrazhda ato më hipin në shalë
Me këmbët në yzengji.
