Bertolt Brecht
Për shtatë vjet një hap nuk e lëviza.
Mjek’ i madh kur m’i hodhi sytë,
Më pyeti: Ç’i ke këto paterica?
Dhe unë i thashë: Jam i gjymtë.
Më tha ai: S’e sheh vallë?
Pa çohu njëherë për ta provuar!
Ç’të gjymton, është kjo rrangallë.
Ec, bjer, zvarritu me këmbë e duar!
Duke qeshur si i marrë
Patericat e bukura m’i rrëmbeu,
Në kurrizin tim më dysh i theu,
Ashtu gajasur i hodhi në zjarr.
Tani unë jam shëruar: vetë shkoj.
Një qeshje më bëri mirë.
Veç nganjëherë drunj kur shikoj,
Për ca orë eci më vështirë.
– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
Nga gjermanishtja: Kujtim Shabani
– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
