Rrënjë lashtësie

    Enver Gjerqeku

    Lidhen rrënjët tona për një shkëmb lashtësie

    Edhe bulza çelin nëpër dej të motit

    Ato i rrit gurra bashkë me zjarr të lotit

    Dhe qëndrojnë si pisha përballë çdo stuhie…

    Dhe në çdo qëndresë u rrit kënga jonë

    Fjala u strehua n’parzma të plagosur

    Fjalë e lindur n’logje nuk ka kurrë të sosur

    Ajo lind me gazin dhe n’shteg është jehonë

    Nëpër vatra t’lëshuara që s’u shuan prore…

    Idhujt e s’kaluarës mbetën përmendore

    Dhe u ndrit si dielli plaga n’lule t’ballit

    Porsi gojë e djegur shkrum në prush të mallit

    Për një fjalë të dhënë n’shtrëngim të një dore

    E kështu ruajtë e kemi atë fill të Ilirit

    Nëpër gryka t’ngushta n’logje të ngadhënjimit

    Nëpër prita t’egra n’fusha të dështimit…

    Me shumë zemra vatrat mbrojt’ i kem’ te praku

    Sa herë dorë e huaj shtriu thonjt’ e vet

    Prandaj emri ynë gur ndër megje mbetet

    Nëse rrashtat ngelen peng të një stuhie…

    Dhëmb i kohës sonë prapë diku do t’mbie

    Jo në nofull t’ujkut as n’gojë t’ndonj’ shejtnie

    Po në buzë të foshnjes që shumë i ka hije

    Sikur dritë e agut me gaz kur të bie…

    Por një mësim të shtrenjtë gjyshat e paguan

    Nëse ruan emrin dhe fytyrën n’mote

    Ruaj zjarrin n’vatër Tjetër s’ke çka ruan…

    Ja një xixë prej xixash n’kokën e Abdylit

    Ndriti n’valë t’Bistricës rrëzës së Kalasë…

    Edhe morri dhenë..N’parzmat e vegjëlisë

    U bë strall i gjallë në mugtirë të motit

    U shndërrua n’Besë-n’kala të vëllazërisë…

    E për shkëmb do t’ngjizet dëshmi për brezni

    Rrënjët tona t’hershme do t’i mbajë të gjalla

    Mos ta shtyjmë më jetën veç me disa përralla

    T’mos jemi mysafirë kurrë më n’shtëpi

    Të mos jem argatë nëpër arat tona

    Të mos jem monedha për kusure t’huaja

    Të mos jem bedelë në ushtri të huaja

    Të mos jem të shurdhët kur bie pranë kumbona

    Të mos jemi t’verbër para ndonj’ mashtrimi

    Të mos jemi memecë fjala kur na duhet

    T’mos na mirren mendët para ndonj’ ndriçimi

    Le të flasë mendja – goja le të ruhet…

    E më Dhjetë Qershor kur gjak merr qershia

    Disa koka t’vendit mbledhur janë n’Prizren

    Jo për darka dasmash po për një Kuvend…

    Zëri ynë prej gjakut do t’strehohet n’yll

    Kur del nga një zemër të Ymer Prizrenit

    Edhe ndrit si pisha në çdo skutë të vendit…

    Vetlla ‘Sylejmanit – re mbi fron t’Turqisë…

    Fjal ‘e Pashko kVasës që rrjedh nëpër gurra..

    Mendja e Samiut hyn në çdo kuvend..

    Thua paskem pasur më pak fat se mend

    Po edhe Haxhi Zeka – Ali Pashë Gucia

    Ja Hoxha Tahsini – Toska edhe Gega

    U ngjall emri ynë si syth nëpër dega

    U përtrinë damarët – mori frymë trim’ria

    Dora këto troje do t’i kthejë në yll…

    E n’lumenj të blertë do ta kthejë një pyll

    Koka e një pop’lli që s’u ngi blerim

    Që ia shtru’n livadhet përherë me pikllim

    Dhe ia mbushën veshët me barut dhe dyll

    Por ai si feniksi lindte n’hi të vet

    Shkundte herë pas here blozën e robërisë

    Vente nga një germë n’faqe t’historisë

    Dhe krijonte këngën që as top s’e vret

    Edhe brez pas brezi ruhej kënga n’gji…

    Prandaj ngritëm flatrat zemrat i bëmë togje

    Kur u amshtën ujrat e mendja ishte mpirë…

    E njerkë historia Zemërgurë bimbashi

    Që na shkuli lulet n’rrasë na la të shtrirë

    Ne u rritëm n’baltë pa diell e pa hënë

    Na vriglluan plisin ca stuhi t’pandara

    Shputat pa opinga dhe në gjak të lara

    Nëpër plangje t’huaja nata i ka zënë

    E kështu t’braktisur n’emër t’Padishahut

    Trojet tona t’lashta i lamë me pa hir

    Morëm veç do lecka varur n’cip të krahut

    Dhe për shtretër t’huaj eshtrat i bëmë fir…

    Por shqim nuk na shkuli atë trohë dashuri

    Që e mbajtëm n’bebza sikur çerdhen zogu

    Prandaj linde ditën që na mbush me shpresë…

    Ti o Lidhja jonë – më e shtrenjta besë

    Vatra jonë e ndezur për mik dhe njeri

    Dita jonë e madhe sa një histori

    Ag i lindur n’parzma mbushur plot me shpresë

    Ti i bashkon kombet në një shokë t’vëllezërisë

    Ti je kokë pjellore me grurë të mendimit

    Ti je hallkë e lidhur n’mote të ngadhnjimit

    Magj’ me miell e mbushur për bark të vegjëlisë

    Ti je më e vështira më e rënda shkollë…

    Ti je kokë e burrit – e farkë për liri

    Aty ku t’ra fara n’dritë t’një porosie

    Lidhen rrënjët tona në një shkëmb lashtësie.

    Enver Gjerqeku (1928-2008), Rrënjë lashtësie (Lidhja e Prizrenit), Poezi të zgjedhura, f.237, ASHAK, Prishtinë, 2001

    Lajmi Paraprak

    Reformë apo revolucion në shëndetin global?

    Lajmi i rradhës

    Gjërat që nuk duhet të bëni kurrë kur pini uthull molle

    Lajme tjera

    Të rriturit në dhomë

    Yanis Varoufakis PARATHËNIE Libri im i mëparshëm “Dhe të dobtit vuajnë: Evropa, masat shtrënguese dhe kërcënimi ndaj stabilitetit…
    Më tepër

    Nji stinë e humbun

    Martin Camaj Verës sa nji mëngjes me vesënuk ia pau kush ballin simjetme sy të përlotun të sjellunkah…
    Më tepër

    Bashkohu

    Informohu në kohë