Nga medalja historike olimpike te sfidat e mundjes në Maqedoni – rrëfimi i Mogamed Ibragimovit
“Atëherë isha i zhgënjyer. Kur përfundova i treti në Sidnej, e vetmja gjë që mendoja ishte se doja të isha i pari. E dija se mund ta arrija. Por, ndërsa dekadat kalojnë, sot, kur e kujtoj atë sukses, i them vetes: Falënderoj Zotin për këtë medalje, sepse e kam kuptuar se në mundje, çdo medalje olimpike është një mal që vetëm pak njerëz arrijnë ta ngjitin.”
Kështu rrëfen Mogamed Ibragimov, mundësi që i solli Maqedonisë së pavarur medaljen e parë olimpike në Lojërat Olimpike të Sidnejit, 26 vjet më parë, teksa lëviz nëpër palestër, shkruan Prizma, përcjell Nistori.
Ai nuk garon më, por vazhdon të jetë pjesë e mundjes, këtë herë si trajner i brezave të rinj. Biseda me të u zhvillua në palestrën ku punon, ndërsa mundësit e rinj po zhvillonin stërvitjen e tyre të pasdites.
Medaljet që dëshmojnë sukseset më të mëdha të karrierës së tij, si ajo e bronztë olimpike në Sidnej, medalja e artë evropiane në Minsk dhe medalja e argjendtë botërore në Teheran, nuk ndodhen në këtë palestër. Ai i ruan ato në vendlindjen e tij, në Mahaçkala, kryeqytetin e Republikës së Dagestanit në Rusi, ku dikur qëndronte shpesh dhe të cilin vazhdon ta vizitojë disa herë në vit.
Megjithatë, jetën e tij profesionale e kalon në palestrën e Radovishit. Njeriu që i solli Maqedonisë së pavarur njërën nga dy medaljet e saj olimpike, sot, përveçse trajner, është edhe drejtor sportiv i klubit që dikur shënonte suksese të mëdha në arenën ndërkombëtare të mundjes.
Ibragimov erdhi në Maqedoni në një kohë kur klubi i mundjes “Buçim Jaka” ishte një emër që ngjallte respekt edhe te fuqitë më të mëdha botërore të këtij sporti. Historia e tij në Maqedoni nisi në vitin 1997.
“Në atë kohë, të gjithë mundësit e botës dëshironin të vinin në Buçim. Kishte kushte të shkëlqyera, bonuse dhe organizim të përkryer. Unë atëherë garoja për Azerbajxhanin, por Vanço Çifliganec më pa në Kampionatin Evropian në Zvicër dhe më tha: ‘Eja në Maqedoni’. Nuk isha vetëm unë. Ishin edhe Valeri Verkhushin, Gennady Zhiltsov, Yuri Golubovski… Buçimi ishte kampion evropian, ishte një megaprojekt i mundjes”, kujton Ibragimov, teksa vëzhgon një lëvizje në tapetin e mundjes.
Edhe pse fillimisht mendonte se Maqedonia do të ishte vetëm një ndalesë e përkohshme në karrierën e tij sportive, me kalimin e viteve ajo u shndërrua në shtëpinë e tij.
Ai pranon se në fillim ishte habitur nga përkushtimi i pamjaftueshëm i disa sportistëve maqedonas, ndërsa mësimi i gjuhës maqedonase nuk kishte qenë aspak i lehtë. Megjithatë, ajo që e bëri të qëndronte ishin njerëzit.
“Njerëzit janë të ndershëm dhe të ngrohtë. Nuk mërzitem kurrë këtu. Kam miq mes biznesmenëve, politikanëve dhe punëtorëve. Të gjithë i kam njohur përmes mundjes.”
“Njëzet milionë denarë për mundjen janë shumë, për hendbollin nuk janë asgjë”
Realiteti i sotëm i mundjes në Maqedoni është krejtësisht ndryshe nga ai i vitit 2000. Ibragimov, tashmë drejtor sportiv dhe ish-nënkryetar i Federatës së Mundjes, nuk i kursen kritikat ndaj mangësive sistemore që, sipas tij, po e dëmtojnë cilësinë dhe zhvillimin e këtij sporti.
“Financat janë armiku ynë më i madh. Kur shoh fondet që ndan Ministria e Sportit, më duket sikur u jep nga një banane katër personave dhe pret që të gjithë të ngopen. Të gjitha sportet individuale, si taekwondoja, karateja, boksi dhe kikboksi, po përballen me mungesë fondesh. Mbështetja shtetërore për sportistët në Maqedoni është në nivel shumë të ulët.”
Sipas tij, mundja, si sport olimpik me traditë të gjatë në Maqedoni, ofron mundësi të mëdha për të arritur suksese në arenën ndërkombëtare, madje më shpejt dhe me më pak mjete financiare sesa sportet ekipore, të cilat kërkojnë investime shumë më të mëdha.
“Njerëzit do të lexojnë se janë ndarë 20 milionë denarë për hendbollin ose 30 milionë për futbollin dhe do të mendojnë se këto janë shuma të mëdha. Por e vërteta është se për këto sporte nuk janë të mjaftueshme. Ato kanë nevojë për më shumë. Një shumë prej 20 milionë denarësh për Federatën e Mundjes do të ishte e shkëlqyer, ndërsa për hendbollin nuk do të thoshte pothuajse asgjë.”
Ai e krahason situatën me Dagestanin, vendlindjen e tij, ku buxheti për mundjen arrin në dhjetëra milionë euro, ndërsa palestrat janë të mbushura me sportistë.
Sipas Ibragimovit, një tjetër problem serioz në Maqedoni mbetet infrastruktura sportive, veçanërisht mungesa e kushteve elementare për stërvitje.
“Në Maqedoni kemi palestra të ftohta. Ky është një krim. Kam dërguar mundës të rinj për stërvitje në Rumani, në mes të dimrit. Kur panë se palestra ishte e ngrohur dhe se mund të stërviteshin me pantallona të shkurtra dhe bluza, u shkëlqyen sytë. Kur ke ftohtë, nuk ke dëshirë as të luftosh, as të stërvitesh. Tani kanë filluar të bëjnë diçka, por gjithçka po ecën shumë ngadalë”, thotë Ibragimov.
Ai vlerëson se periudha më kritike, kur të rinjtë rrezikojnë të heqin dorë nga sporti, është mosha nga 16 deri në 20 vjeç. Pikërisht në këtë fazë, sipas tij, Maqedonia humbet shumë prej kampionëve të saj të mundshëm.
“Të rinjtë në atë moshë fillojnë të punojnë për të mbijetuar. Pa bursa të qëndrueshme, që do t’u mundësonin mundësve të rinj të jenë të qetë dhe të përqendruar vetëm te stërvitja, ne gjithmonë do të humbasim talente. Këta fëmijë detyrohen të punojnë që në atë moshë për të siguruar para për veten dhe për të ndihmuar familjet e tyre. Nuk i fajësoj, por kjo është pikërisht një nga arsyet pse ata largohen nga ky sport.”
Disiplina përballë mungesës së përkushtimit
Pavarësisht vështirësive, në palestrën e Buçimit vazhdon të mbijetojë fryma e mundjes.
Ibragimov i përmend me krenari emrat e brezit të ri: Dimitar Atanasov, Ilija Tançev, Filip David, si dhe vëllezërit Musa dhe Isa Bek. Këta të rinj, me një buxhet prej vetëm disa mijëra eurosh, po arrijnë rezultate të shkëlqyera në kampionatet ballkanike.
“Fëmijët e sotëm kanë problem me durimin. Ata duan gjithçka menjëherë. Mundja kërkon disiplinë. Duhet ta dish kur është koha për stërvitje dhe kur për pushim. Në Rusi ose Serbi, sistemi është më i rreptë dhe më profesional. Këtu shpesh përballemi me mungesë serioziteti, por jo sepse fëmijët janë të këqij. Problemi është se sistemi nuk i motivon mjaftueshëm.”
Për Ibragimovin, mundja është shumë më tepër sesa një disiplinë sportive. Ai e sheh atë si një mjet të rëndësishëm për edukimin, formimin e karakterit dhe zhvillimin personal të të rinjve.
“Në klubin tonë nuk kërkojmë pagesë për anëtarësim. Ne u blejmë pajisje, atlete dhe bluza. Duam t’i largojmë nga shoqëria e keqe dhe ndikimet negative të rrugës. Përmes sportit, ata do të bëhen njerëz të shëndetshëm, do të udhëtojnë dhe do ta njohin botën. Së fundmi, morën pjesë edhe në një kamp stërvitor në Greqi.”
Këtë vit, në Radovish u mbajt edhe edicioni jubilar, i 50-ti, i turneut ndërkombëtar të mundjes “Perla Maqedonase”.
Për Ibragimovin, ky turne ka një domethënie të veçantë, pasi pikërisht aty fitoi zemrat e publikut maqedonas.
Në vitin 1997, kur mori pjesë për herë të parë në këtë turne, ai ishte tashmë një mundës me reputacion ndërkombëtar. Megjithatë, duhej ta dëshmonte vlerën e tij edhe përpara publikut vendas.
Për të, kjo garë nuk ishte thjesht një tjetër pjesëmarrje në kalendarin sportiv, por një lloj “vize hyrëse” në botën e sportit maqedonas.
Paraqitja e tij ishte aq mbresëlënëse, saqë tërhoqi menjëherë vëmendjen e stafit të trajnerëve. Ishte pikërisht momenti kur u krijua lidhja mes tij dhe Radovishit: qyteti njohu një mundës të klasit botëror, ndërsa Ibragimovi gjeti një mjedis ku mund ta zhvillonte më tej talentin e tij.
“Pa kujtesë nuk ka të ardhme. Ky përvjetor është dëshmi se Radovishi dhe Buçimi nuk dorëzohen. Më 24 maj, Radovishi ishte qendra e mundjes. Kjo është një mundësi që këta fëmijë të shohin se çfarë do të thotë mundja e vërtetë”, thotë ai.
Pas gati tri dekadash në Maqedoni, Ibragimov thotë se nuk qëndroi këtu vetëm për shkak të pagës apo pozitës profesionale, por edhe sepse vazhdon të besojë se në Radovish mund të lindin dhe të zhvillohen kampionë të rinj.
“Karriera sportive është e shkurtër. Ajo zakonisht përfundon rreth moshës 30–35-vjeçare. Prandaj u them fëmijëve: mësoni, vazhdoni studimet, por mos hiqni dorë nga mundja. Ky sport do t’ju hapë shumë dyer në jetë. Mua m’i hapi.”
