Çizme të shkurtra. Xhinse. Një xhaketë e hollë lëkure, e konsumuar. Të pozicionuar pranë zyrave që duket qartë se nuk janë rinovuar kurrë – të mbushura me karrige të thyera e tavolina bosh, të zhytura në një dritë të zbehtë – policët maqedonas u kushtojnë më pak vëmendje targave apo dokumenteve të identifikimit sesa bagazheve të automjeteve, të cilat i kontrollojnë nën dritën e telefonave të tyre celularë. Ata u kërkojnë shoferëve, njëri pas tjetrit, t’i hapin bagazhet. Natyrisht, radha lëviz ngadalë dhe pritja është e gjatë, shkruan Milano Corriere, përcjell Nistori.
Me rënien e mbrëmjes – në një errësirë që thellohet nga malet përreth – krijohet ndjesia sikur je kthyer pas në kohë, në vitet shtatëdhjetë apo tetëdhjetë: një atmosferë spiunësh e kundërspiunësh, hijesh të gjata dhe gjuhësh të pakuptueshme (pasi vendasit ose refuzojnë të flasin anglisht, ose thjesht nuk e njohin atë). Me pak fjalë, gjithçka të kujton epokën e Luftës së Ftohtë, kohën para shpërbërjes së Jugosllavisë dhe lëvizjeve të mëvonshme për pavarësi.
Ne vijmë nga Kosova, ku bixhozi është i ndaluar. Këtu, vetëm pak qindra metra pas pikës kufitare, tabela e ndriçuar e kazinosë “Luxor” shënon ndërtesën e parë në Maqedoninë e Veriut. Në rrethrrotullim, nëse vazhdon drejt, merr rrugën për në kryeqytet, Shkup; ndërsa, nëse kthen djathtas, hyn në parkingun e një objekti të mbushur me aparate të lojërave të fatit. Të gjithë kthehen djathtas.
Rruga drejt Shkupit është në gjendje të rënduar; copëza asfalti fluturojnë teksa kalojmë me makinë. Më pas shfaqet qyteti. Duke përshkuar bulevardet e tij të gjera e të hapura, mund të të krijohet përshtypja se ndodhesh në Torino. Një zgjidhje urbanistike e diktuar nga nevoja pas tërmetit të vitit 1963, i cili rrafshoi tri të katërtat e ndërtesave dhe la pas gërmadha kudo, duke krijuar një nevojë urgjente për hapësirë dhe rregull në planimetrinë e qytetit.
Shkupi është një qytet i brishtë dhe i sprovuar – bizantin, osman dhe vërtet i bukur. Maqedonia e Veriut ka një popullsi prej dy milionë banorësh, nga të cilët 600 mijë jetojnë në kryeqytet, motorin kryesor të zhvillimit të vendit. Megjithatë, për t’i kuptuar vërtet të dyja, duhet të udhëtosh 45 minuta drejt perëndimit, për në Tetovë, ku ndodhet Instituti Ballkanik për Media dhe Demokraci (BIRC).
Aty mund të dëgjosh presidentin e institutit, Xhelal Nezirin – një njeri të guximshëm dhe me integritet të palëkundur – i cili vëren:
“Çdo shtet e ka mafien e vet, por këtu, shpesh krijohet përshtypja se është mafia ajo që e ka shtetin.”
Në këtë kontekst, termi “mafia” i referohet trafikut të drogës, konkretisht veprimtarisë së klanit nga Saraji, një zonë periferike e Shkupit, e përbërë nga fshatra të vegjël. Aty mbizotëron një traditë arkaike kriminale, e karakterizuar nga një aftësi e jashtëzakonshme për të mbijetuar dhe për t’u rigjeneruar. Klani arrin t’u mbijetojë arrestimeve dhe hetimeve, sikur ky “infeksion” të ishte bërë i pamundur për t’u çrrënjosur.
Në çdo aspekt, kjo situatë ngjason me atë të fshatrave që kontrollohen nga ‘Ndrangheta’.
Në krye të këtij klani qëndron Sheval Muaremi, 49 vjeç, një figurë tejet e frikshme, i cili kërkohet për vrasje, bashkëpunim kriminal dhe trafikim të tonelatave të kokainës. Prej dy vitesh, ai jeton në Dubai – një fakt që jo vetëm nuk e fsheh, por edhe e dëshmon hapur përmes rrjeteve sociale.
Refuzimi i vazhdueshëm i Emirateve të Bashkuara Arabe për të lidhur marrëveshje dypalëshe – gjë që praktikisht pengon ekstradimet – i mundëson Muaremit të qëndrojë atje, të bëjë një jetë të rehatshme dhe të drejtojë nga larg bizneset e tij fitimprurëse.
Për më tepër, kjo situatë ushqehet nga veprimtaria e vazhdueshme e një figure tjetër të rrezikshme, me origjinë shqiptare, e cila konsiderohet një kërcënim i nivelit të lartë nga hetuesit e disa vendeve, përfshirë Italinë.
Eneo Carka, 44 vjeç, i cili përdor disa pseudonime, ndër të cilat edhe “Napoleoni”, njihet për përdorimin e metodave tejet të sofistikuara të komunikimit, që e vështirësojnë përgjimin. Emri i tij është lidhur me trafikimin në shkallë të gjerë të kokainës përmes Belgjikës, Mbretërisë së Bashkuar dhe rajonit italian të Ligurias, konkretisht përmes qytetit të La Spezias.
“Napoleoni” flet shqip, anglisht, italisht dhe spanjisht. Në Milano, siç thekson Drejtoria e Qarkut Kundër Mafies, ai mbështetet te një bashkatdhetar 46-vjeçar, i cili banon në rrugën Via Chiarelli, në lagjen Gallaratese. Ky bashkëpunëtor ka qenë i përfshirë si në pranimin e dërgesave të kokainës, ashtu edhe në kryerjen e pagesave për lëndët narkotike.
Ndonëse urrehet nga “garda e vjetër” e ‘Ndrangheta-s – madje edhe “bosi i bosëve”, Rocco Morabito, ka shprehur përçmimin e tij ndaj klaneve shqiptare në bisedat e përgjuara nga Guardia di Finanza – “Napoleoni” është shumë i kërkuar nga brezi i ri, i cili e di mirë se pa të gjërat vështirësohen.
Ai ka lidhje të forta me “Don Usuga-n”, bosin kolumbian të njohur si “Otoniel”, ish-kreun e “Clan del Golfo” dhe një figurë kyçe në trafikun e kokainës.
Nuk është kurrë ide e mirë të bëhesh armik i Carkës. Kurrë.
Dubai e mbron atë. Dubai i mbron të gjithë.
Për një kohë të gjatë, Dubai mbrojti, madje edhe përkëdheli, 37-vjeçarin Denis Matoshi, një tjetër shtetas shqiptar, i akuzuar për trafik droge dhe pastrim parash. Vetëm një muaj më parë, Belgjika, e cila kishte kërkuar ekstradimin e tij, arriti më në fund të siguronte dorëzimin e tij nga autoritetet e Emirateve të Bashkuara Arabe.
Ish-bashkëshortja e tij, Suada – ish-Miss Shqipëria dhe personazh publik – mbeti në Dubai. Çifti ishte ndarë përpara ekstradimit të Matoshit.
Sipas autoriteteve belge, ajo zotëron pasuri të paluajtshme me vlerë 17 milionë euro në Emirate, ku thuhet se organizon festa luksoze me partnerin e saj të ri, një burrë arab shumë të pasur.
Belgjika, Belgjika, Belgjika – gjithçka të çon sërish te Belgjika.
Por përse pikërisht Belgjika?
