Mes rritjes së çmimeve të pronave në Evropë, mosha mesatare për t’u larguar nga shtëpia e prindërve është 26 vjeç, por ekziston një hendek i madh veri-jug; në vende si Spanja, Italia, Kroacia dhe Greqia, kjo moshë kalon të 30-at.
Të rinjtë evropianë priren të jetojnë me prindërit e tyre për një kohë më të gjatë në vendet e Evropës Jugore dhe Lindore, transmeton Telegrafi.
Sipas të dhënave më të fundit të Eurostat-it, njerëzit në vende si Italia, Spanja dhe Greqia, për shembull, nuk largohen nga shtëpia derisa mbushin 30 vjeç ose më shumë.
Diferenca midis veriut dhe jugut të kontinentit është pothuajse një dekadë; në vende si Finlanda mesatarja është 21 vjeç, në Danimarkë 22, ndërsa në Estoni dhe Suedi është 23.
Megjithatë, mesatarja e BE-së është 26 vjeç.
Është interesante se kjo shifër ka mbetur praktikisht e njëjtë gjatë 20 viteve të fundit, pa luhatje të mëdha.
A lidhet qëndrimi më i gjatë me prindërit me punësimin e ulët të të rinjve?
Siç ndodh shpesh, statistikat nuk mund të shpjegohen pa marrë parasysh aspektin ekonomik.
Në vendet ku të rinjtë largohen më vonë nga shtëpia e prindërve, si Greqia, Kroacia, Spanja dhe Italia, shkalla e punësimit të të rinjve është gjithashtu më e ulët se mesatarja e BE-së.
Shkalla më e ulët e punësimit të të rinjve në bllokun evropian është në Itali, me 47,6%, e ndjekur nga Rumania me 52% dhe Bullgaria me 52,7%. Spanja dhe Greqia gjithashtu renditen në nivele të ulëta.
Mesatarja e BE-së është 65,5%.
Evropa Jugore: “Të shmanget qiraja me çdo kusht?”
Situata është më komplekse kur bëhet fjalë për pronësinë e banesës.
Po, evropianëve të jugut u duhet më shumë kohë për t’u larguar nga shtëpia prindërore, por kur e bëjnë këtë, synimi është kalimi i menjëhershëm në pronësi të banesës, në vend që të marrin shtëpi me qira (dhe potencialisht të përballen me vështirësi financiare).
Në fakt, duke krahasuar të dhënat e mësipërme të Eurostat-it me raportin vjetor të RE/MAX mbi tendencat e banesave në Evropë, vihet re qartë se mosha në të cilën të rinjtë largohen nga shtëpia e prindërve në vende si Italia, Spanja dhe Greqia shpesh përputhet, ose i afrohet shumë, moshës kur ata bëhen pronarë të banesës së tyre: 31 vjeç në Spanjë, 33 në Itali dhe 35 në Greqi.
Me fjalë të tjera, njerëzit në këto vende priren të kalojnë sa më pak kohë të jetojnë me qira; kjo pasqyrohet edhe në diferencën e madhe midis shumicës që zotëron shtëpinë ku jeton dhe pakicës që jeton me qira, në krahasim me situatën e kundërt në vende si Austria, Gjermania dhe Zvicra.
Sa i ndihmojnë prindërit fëmijët e tyre për të blerë një shtëpi në Evropë?
Megjithatë, do të ishte mungesë largpamësie të mos merrej parasysh “faktori prindëror”.
Shumica e njerëzve në Spanjë, Kroaci, Greqi dhe Itali janë vërtet pronarë shtëpish, por shumica e tyre kanë marrë ndihmë nga familja në një mënyrë ose në një tjetër: 75% në Greqi, 72% në Itali dhe Kroaci, ndërsa Bullgaria shënon përqindjen më të lartë, me 78%.
Cili brez ka marrë më shumë ndihmë?
Forma më e zakonshme e ndihmës është dhurimi i parave, por përfshihen gjithashtu trashëgimia ose pronat e blera më parë, në të cilat fëmijët shpërngulen më vonë.
Kjo përbën një ndryshim të madh krahasuar me vende si Mbretëria e Bashkuar, Franca apo Holanda, ku rreth dy të tretat e prindërve (ose më shumë) nuk i mbështesin në asnjë mënyrë fëmijët e tyre në blerjen e shtëpisë, sipas Raportit Evropian mbi Tendencat e Banesave.
Ekziston gjithashtu faktori i brezave, i cili tregon se ndihma nga prindërit është rritur ndër dekada; “Brezi Z” (Gen Z) — personat e moshës rreth 18 deri në 27 vjeç — është aktualisht brezi që ka marrë më shumë ndihmë në histori (74%), i ndjekur nga “Milenialët” (68%) dhe “Brezi X” (59%).
Dy brezat e vetëm ku shumica nuk mori mbështetje ishin “Boomers” (49%) dhe “Brezi i Heshtur” (37%). /Telegrafi/
