Me kalimin e viteve nuk zvogëlohet domosdoshmërisht nevoja për njerëz – ndryshon mënyra si zgjedhim kujt t’i besojmë
Sokrati, një nga filozofët më të njohur të Greqisë së lashtë, la gjurmë të thella në historinë e mendimit, megjithëse vetë nuk la pas asnjë vepër të shkruar. Idetë e tij u ruajtën falë nxënësve dhe autorëve të tjerë antikë, veçanërisht Platonit.
Në internet qarkullon shpesh një thënie që i atribuohet Sokratit:
“Nëse një njeri ka pak miq, do të thotë se ka shumë përvojë jetësore.”
Edhe pse nuk ka siguri se formulimi është autentik, ideja që përcjell hap një pyetje interesante: a mund të jetë një rreth i vogël miqsh rezultat i përvojës dhe jo domosdoshmërisht i vetmisë?
Jeta na mëson kujt mund t’i besojmë
Gjatë rritjes dhe pjekurisë, njeriu kalon nëpër marrëdhënie të ndryshme. Disa miqësi zgjasin me vite, disa përfundojnë natyrshëm, ndërsa të tjera prishen pas zhgënjimeve, tradhtisë ose kuptimit se njerëzit që kemi pasur pranë nuk ndajnë më të njëjtat vlera.
Pikërisht përmes këtyre përvojave mësojmë të dallojmë një marrëdhënie të sinqertë nga një njohje sipërfaqësore.
Ndonjëherë mjaftojnë disa zhgënjime për të kuptuar se shumë njerëz përreth nuk do të thotë domosdoshmërisht shumë miq të vërtetë. Me kalimin e kohës fillojmë të vlerësojmë më shumë besimin, mirëkuptimin, sinqeritetin dhe respektin e ndërsjellë.
Me moshën bëhemi më përzgjedhës
Në rini është e natyrshme të kemi një rreth të gjerë njohjesh. Shkolla, universiteti, puna, daljet dhe aktivitetet shoqërore krijojnë shumë kontakte, ndaj shpesh duket sikur jemi të rrethuar vazhdimisht nga njerëz.
Por me kalimin e viteve prioritetet ndryshojnë.
Njerëzit kanë më pak kohë për marrëdhënie që nuk sjellin afërsi, siguri apo kënaqësi. Për këtë arsye, rrethi shoqëror shpesh ngushtohet vetvetiu.
Kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se njeriu është bërë i mbyllur apo jo shoqëror. Nganjëherë tregon thjesht se ka mësuar të zgjedhë me më shumë kujdes kujt ia jep kohën dhe besimin.
Miqësia nuk matet me numrin e njerëzve
Një numër i madh njohjesh mund të krijojë përshtypjen e një jete të pasur shoqërore, por afërsia e vërtetë kërkon më shumë se biseda të rastit ose dalje të përbashkëta.
Miqësia nënkupton besim, mbështetje në ditë të mira dhe të vështira, por edhe ndjesinë se para dikujt mund të jemi vetvetja.
Prandaj, një person që ka dy ose tre miq të afërt nuk është domosdoshmërisht më pak shoqëror se dikush që njeh qindra njerëz. Rrethi mund të jetë më i vogël, por marrëdhëniet mund të jenë shumë më të thella.
Zhgënjimet na mësojnë të shohim veprimet
Përvojat më të vështira shpesh lënë mësimet më të forta. Fundi i një miqësie, tradhtia, humbja e besimit, problemet në punë, vështirësitë financiare apo ndarjet emocionale mund të ndryshojnë mënyrën si i shohim njerëzit.
Pas përvojave të tilla, shumë njerëz fillojnë t’u kushtojnë më shumë rëndësi veprimeve sesa premtimeve.
Nuk i besojnë më gjithkujt vetëm sepse është i sjellshëm dhe nuk e konsiderojnë çdo afërsi si miqësi të sinqertë. Besimi fillon të fitohet më ngadalë.
Një rreth më i vogël mund të ketë më shumë peshë
Kur njeriu pushon së përpjekuri për të mbajtur gjallë shumë marrëdhënie sipërfaqësore, i mbetet më shumë kohë për njerëzit që kanë vërtet rëndësi.
Me kalimin e viteve nuk zvogëlohet domosdoshmërisht nevoja për njerëz. Ndryshon kriteri sipas të cilit i zgjedhim.
Edhe humbjet, zhgënjimet dhe zgjedhjet e gabuara mund të na mësojnë të vendosim kufij, të ruajmë kohën tonë dhe të mos mbajmë me çdo kusht marrëdhënie që na bëjnë keq.
Në këtë kuptim, një rreth i vogël miqsh nuk është domosdoshmërisht shenjë vetmie. Ndonjëherë është thjesht pasojë e asaj që jeta na ka mësuar për njerëzit. /Telegrafi/
