Kishim një kuzhinë, dhe një ditë shkova të pija pak kafe. Dola nga zyra dhe pashë Zoran Zaevin dhe Shekerinskën në gjunjë me disa letra. Pashë gjithashtu Lençen (Ristovska), Fatimen (Fetai), Lilen (Stefanova) dhe Gavrilin (Bubevski) që ishin aty. U thashë: “Njerëz, çfarë po bëjnë këta njerëz këtu? Çfarë po bëjnë Zaevi dhe Shekerinska këtu? Çfarë po kërkojnë të hyjnë në Prokurori? As \kryeprokurorja Janeva nuk është këtu, as prokurorët e tjerë nuk janë këtu. Çfarë po kërkojnë këta dy njerëz këtu?”
Lençe më tha se i sollën materialet. Unë thashë: “Më falni?” Dhe e pyeta: “Kush do ta shkruajë procesverbalin e dorëzimit dhe si do t’i merrni ato materiale kur shefi nuk është këtu?” Por, me sa duket, këta të katër ishin shefa. Epo, më tha Lence, “ne nuk do ta shkruajmë procesverbalin e dorëzimit. Pra, shteti po bie. E gjithë bota dëgjon bisedat që Zoran Zaev po bën në shesh, dhe ata sillen në Prokurori pa një raport dorëzimi. E padëgjuar”, thotë Lejla Kadriu për mënyrën se si funksiononte Prokuroria Speciale Publike, e kryesuar nga Katica Janeva, dhe ekzistenca e së cilës nuk kishte bazë kushtetuese. Ajo paraqiti kujtimet e saj të atyre ditëve, ditët kur ajo vetë ishte anëtare e PSP-së, në TV Alfa, në emisionin e Bogdan Ilievskit, përcjell Nistori.
“Jo, jo. As prokurorët nuk mund të pajtohen me këtë, sepse e vetmja që kishte të drejtë të nënshkruante të gjitha aktet që miratonin prokurorët ishte Katica. Pra, ne nuk i nënshkruam aktet tona në të cilat punonim. Ne do t’i hartonim, ajo do t’i nënshkruante. Dhe si po e shkelin ligjin këta katër, prokurorë me përvojë, si të thuash,” thotë Kadriu.
Kur u pyet se si e dinin se duhej të vinin në punë kur Janeva kishte thënë se askush nuk duhej të vinte atë ditë dhe si e dinin se Zaev dhe Shekerinska do të ishin aty, Kadriu thotë:
“Epo, padyshim që Katica nuk kishte nevojë të vinte, sepse ajo nuk dukej të ishte faktor atje. Doli që ishte e rëndësishme që këta të katër të ishin aty.”
“Pas kësaj, pa kaluar as dy javë, unë isha kategorike dhe këmbëngula gjatë gjithë kohës se si mund të merreshin materialet pa një raport. Kjo do të thoshte të kompromentohej një vend i tërë me atë budallallëk. Ne po kompromentojmë një vend të tërë, duke marrë materiale pa një raport. Pra, në çdo kohë, kushdo mund të shtojë, të heqë dhe askush nuk mund të bëjë asgjë,” flet Kadriu për kaosin në PSP.
Sipas Kadriut, të katërtit, Fetai, Bubevski, Stefanova dhe Ristovska, gjithmonë impononin mendimin e tyre, dhe Bubevski kërcënonte se asgjë nuk mund të kalonte pa të. Ai e tha këtë para prokurorëve të tjerë.
“Ai vinte në bord me katër telefona në tavolinë. Kini kujdes, të gjithëve na kontrollonin për t’u siguruar që nuk kishim kamera ose mikrofonë, në mënyrë që bisedat tona të mos regjistroheshin, dhe ai vinte me katër telefona në tavolinë. Në mes të bordit, një telefon binte, tre të tjerët qëndronin. Ai dilte dhe na tregonte çfarë të bënim. Pra, në fund, doli që dukej më shumë si një seli e LSDM-së sesa një Zyrë Speciale e Prokurorisë që supozohej të merrej me ndonjë krim të profilit të lartë,” thotë Kadriu.
Lidhur me shpenzimin e katër milionë eurove në vit, ajo thekson se kishte lista se kush paguhej, dhe në ato lista ishin të afërm të politikanëve, fëmijët e tyre, ose, siç e përshkruan ajo me një fjalë – “mrekulli.”
Dhe një ditë, një burrë hyri në zyrën e saj.
“Mirëdita, prokurore,” thotë ai, “Unë jam këshilltar i Ministrit të Brendshëm, Oliver Spasovski.” E pyes se çfarë po bënte aty. Ai e dinte se në çfarë rasti po merresha, dhe vetëm Katica e kishte atë informacion. Dhe e pyeta përsëri: “Çfarë po bën në zyrën time?” Dhe ai më thotë: “E dini, prokurore, po punoni këtë e atë lëndë, por duhet të zgjerohet.” Dhe më tregon njerëzit kundër të cilëve duhet të zgjerohet ai rast. I them atij: “Ti je këshilltar atje i një personi të pozicionuar politikisht, dhe ti vjen tek unë, një prokuror publik nën betim, për të më thënë çfarë të bëj me rastet e mia. Dil nga këtu. Dil nga këtu.” Dhe unë e nxora jashtë,” pohon Kadriu.
Ajo beson se këshilltari i Spasovskit bëri të njëjtën gjë me prokurorët e tjerë, por ata heshtën.
“Ishte një gjueti shtrigash. Pra, ato materiale u sollën dhe u dorëzuan pa procesverbal, por duhej të ishte ushtruar presion mbi gjyqtarët që të shkruanin atë që duhej të miratohej. Materialet duhet të bëheshin prova dhe akuzat duhet të pranoheshin, duhet të krijoheshin kushte për të ushtruar presion mbi të gjithë gjyqtarët që të shkruanin diçka budallallëk në mënyrë që të miratohej. Të gjithë ishin nën shqyrtim, për të bashkëpunuar. Pra, kjo nuk ishte sjellje prokuroriale dhe profesionale, kjo ishte sjellje kaubojsh,” thotë Kadriu.
Sipas saj, vetë PSP-ja dhe Ligji i PPS-së ishin në kundërshtim me Kushtetutën dhe ligjet e vendit tonë.
“Si Kushtetuta ashtu edhe ligjet. U miratua një ligj i posaçëm për atë Prokurori, për bisedat e përgjuara në mënyrë të paligjshme. U miratua një ‘lex specialis’ që kishte disa nene, të cilat rregullonin se me çfarë materialesh mund të merrej Prokuroria Speciale Publike. Pra, vetëm çfarë do të rezultonte nga ato biseda të përgjuara në mënyrë të paligjshme dhe asgjë tjetër. Ishte e nevojshme të shihej dhe të zbulohej nëse një krim mund të provohej. Dhe vetë bisedat nuk tregonin ndonjë krim, sepse nuk ka ofendim verbal. Dhe ishte vetëm çështje kontrolli nëse një krim mund të rezultonte nga ato biseda të përgjuara në mënyrë të paligjshme,” thotë Kadriu.
Ajo pretendon se vetë përmbajtja e Ligjit ishte hartuar “me gjak,” sepse të pandehurit nuk kishin të drejtë të apelonin vendimet e një prokurori nga PSP-ja, gjë që është në kundërshtim me Kushtetutën, si dhe me vetë Ligjin për PSP-në.
“Fakti që ata që ishin subjekt i PSP-së nuk kishin të drejtë të apelonin ishte në kundërshtim me Ligjin. Rregullat e përgjithshme thonë se dikush duhet të kontrollojë vendimet e prokurorit. Këtu nuk kishte gjë të tillë. Katica e vuri veten mbi ligjin. Në një rast, mora një vendim të tillë me të drejtë ankese në Prokurorinë e Lartë Publike. Ajo më tha se kjo nuk bëhej fjalë, nuk kishte vend për t’u ankuar: ‘ne jemi alfa dhe omega,’” citon fjalët e Katica Janevës Kadriu.
Ajo thekson se pas përzgjedhjes së ekipit të parë të prokurorëve në PSP, shtatë prej tyre, atyre nuk iu lejua të bënin betimin derisa Gavril Bubevski, kreu i fundit i Prokurorisë Publike të Shkupit, u emërua gjithashtu në ekipin e Katica Janevës.
“Katica tha se duhej të ishte Gavrili. Si mund të fillonte pa Gavrilin? Duhet ta bëjmë, nuk do ta bëjmë betimin, tha ajo. Nuk besoj se njiheshin më parë, sepse ai është nga Berova, dhe ajo është nga Gjevgjelia, kështu që nuk kishin asnjë gjuhë të përbashkët. Por ka të ngjarë që dikush t’ia ketë sugjeruar Bubevskin, sepse më vonë doli që kishin bërë disa gjëra së bashku që ndoshta nuk i ranë në sy askujt tjetër, por mua më shqetësuan.
Në fillim të themelimit dhe ekzistencës së PSP-së, ajo thotë se nuk ishte bërë asgjë. Ata kishin trajnime me të huaj, siç thotë ajo, ‘nga disa shërbime.’ Asgjë tjetër.
“E dini, Janeva thoshte se ishte një vajzë milion dollarëshe. Dhe, meqë tashmë ishte 15 tetor 2015, dhe PSP-ja kishte një milion euro në llogarinë e saj, ato para duhej të shpenzoheshin, sepse në fund të vitit, nëse mbeteshin të pashpenzuara, shteti do t’i merrte përsëri në buxhet. Pra, në dy muaj e gjysmë, duhej të shpenzoheshin një milion euro, përndryshe do të na i merrnin,” thotë Kadriu.
Buxheti vjetor i PSP-së ishte katër milionë euro, por në fillim, më 15 tetor 2015, ata kishin një milion euro dhe në dy muaj e gjysmë duhej t’i shpenzonin, edhe pse nuk bënë asgjë.
“Nuk e di si, por gjetën një mënyrë për t’i shpenzuar. Edhe këto shpenzime duhet të kontrollohen. Këtu duhet të kryhet një hetim i mirë financiar. Nuk është e drejtë për qytetarët e vendit tonë,” thekson ajo, duke shtuar se dy mijë euro shpenzoheshin në muaj vetëm për kafe, lajthi, bajame etj.
Kadriu sot është avokate. Ajo thotë për veten:
“Kam diplomuar në dy fakultete juridike, në Universitetin e Tetovës dhe në Universitetin e Prishtinës. Kam një diplomë master në shkenca mjeko-ligjore. E kam përfunduar atë pjesë në Fakultetin e Sigurisë, këtu në Shkup. Arsyeja për masterin në shkencën mjeko-ligjore ishte pikërisht se unë isha prokurore dhe doja të dija dhe të isha e sigurt se si të gjeja gjurmë, si të provoja një krim, në mënyrë që të mund të hyja në sallën e gjyqit, siç thonë, me fytyrë të pastër dhe prova. Kodi i ri i Procedurës Penale parashikon një normë ligjore që thotë se çdo gjë që është e dyshimtë shkon në favor të të akuzuarit. Në shumë raste, njerëzit hyjnë në sallën e gjyqit me prova të pabesueshme. Unë kurrë nuk kam dashur të hyj në sallën e gjyqit me prova të tilla. Nga rruga, unë jam nënë e katër fëmijëve, me arsim universitar, me doktorata. Pra, një nënë krenare.” /Nistori/
