Poezi nga: Charles Bukowski
Përktheu: Fadil Bajraj
rrinin në verandë dhe
bisedonin:
Hemingway, Faulkner, T. S. Eliot,
Ezra Pound, Hamsun, Wally Stevens,
e. e. cummings dhe disa të tjerë.
“dëgjo”, tha nëna ime, “a bën t’i
lusësh që të pushojnë së biseduari?”
“jo”, thashë.
“po humbin kohën me pallavra”, tha babai
im, “ata do të duhej të kishin farë
pune”.
“ata kanë punë”,
thashë.
“djall, o punë”, tha babai
im.
“bash njashtu”,
thashë.
mu atëherë u fut Faulkner
duke iu marrë këmbët.
e gjeti whiskeyn në
bufe dhe doli jashtë me
të.
“njeri i mbrapshtë”,
tha nëna ime.
atëherë u çua e shikoi vjedhurazi
në verandë.
“e paskan një grua me vete”,
tha ajo, “veç se po duket si
burrë”.
“ajo është Gertrude”,
thashë.
“qenka edhe një burrë që po i mbledh
muskujt”, tha ajo, “po thotë se
mund ta rrahë cilindo
prej atyre
të treve”.
“ai është Ernie”, thashë.
“e ky”, babai im e kishte fjalën për mua,
“po do të bëhet si ata!”
“jo si ata”, thashë, “por njëri nga
ata”.
“më mirë ta kishe gjetur një punë të hamamtë”,
tha babai im.
“mbylle”, i thashë.
“çka?”
“të thashë, ‘mbylle’, po i dëgjoj
këta burra”.
babai im e shikoi gruan e tij:
“ky nuk është djali
im!”
“shpresoj se ashtu është”, thashë.
Faulkner u fut në dhomë duke iu marrë këmbët
prapë.
“ku është telefoni?’
pyeti.
“ç’hamam po të duhet?” e pyeti
babai.
“Ernie bash sapo ia hodhi vetes trutë
në erë”, tha.
“a e sheh se çka u ndodh njerëzve të
tillë?” çirrej babai im.
U çova
ngadalë
dhe e ndihmova Billin ta
gjejë
telefonin.
/Telegrafi/
