Poezi nga: Jack Kerouac
Përktheu: Fadil Bajraj
Çfarë emri t’i japim asaj që nuk ka
emër, materies së përbashkët të përjetshme të mendjes?
Po ta quanim esencë, disa do të mund të kujtonin se kjo ka
të bëj me parfum, ose flori, ose para. Ajo bile nuk është as
mendje. Ajo bile as nuk është e diskutueshme, as nuk mund të
bashkohet në fjalë; ajo bile nuk është as e pafundme, në të vërtetë
nuk është bile as misterioze as e fshehtë e pashpjegueshme; është
ajo që është; ajo është kjo. Lehtë do të mund ta quanim
amshim i artë “Këtë”. Ama “çfarë ka në emër?” pyeste Shakespeare.
Amshimi i artë nën një emër tjetër do të ishte po aq i këndshëm.
Një Tathagata, një Zot, një Budë me emër tjetër, një Allah, një Sri
Krishna, një Kojot, një Brahma, një Mazda, një Mesi, një Amida,
një Amida, një Maitreja, një Palalakonuh,
1 2 3 4 5 6 7 8 do të ishte po aq i këndshëm. Amshimi i
artë është X, amshimi i artë është A,
amshimi i artë është ∆, amshimi i artë është О,
amshimi i artë është ☐, amshimi i artë është
a-m-sh-i-m i a-r-t-ë. Në fillim
ishte fjala; para fillimit, në
pafundësinë e pafillimtë të pafundme, ishte
esenca. Hem fjala “Zot” hem esenca
e kësaj fjale janë boshllëk. Formë e boshllëkut
që është boshllëk që ka marrë formë nga forma,
është ajo që sheh dhe që e dëgjon dhe e që e ndien bash tash, dhe
atë që shijon dhe që nuhat dhe që mendon derisa lexon
këtë. Prit pakëz, mbylli sytë, lëre frymëmarrjen
të ndalet për tre sekonda ose njashtu diçka, dëgjoje
qetësinë e brendshme në mitrën e botës, lëri
duart dhe skajet e nervit të relaksohen, rinjihe
lumnimin që ke harruar, boshllëkun dhe
esencën dhe ekstazën e asaj që ke qenë ndonjëherë dhe
që do të jesh gjithmonë amshim i artë. Ky është
leksioni që ke harruar.
