E shtuna solli dy protesta të ndryshme në vend, të ndara në temë, por të bashkuara në një gjë: qytetarët po artikulojnë hapur revoltën dhe lodhjen nga padrejtësitë – qoftë ato globale, qoftë ato që i prekin drejtpërdrejt familjet këtu. Shkupi marshoi në mbështetje të Palestinës, duke kërkuar ndaljen e dhunës në Gaza, ndërsa Koçani përjetoi dhimbjen e thellë të prindërve që kërkojnë drejtësi për 63 të rinjtë e humbur në tragjedinë e “Pulse”. Dy realitete të ndryshme, por me të njëjtin mesazh: heshtja nuk pranohet më, shkruan Nistori.
Më 29 nëntor, Ditën Ndërkombëtare të Solidaritetit me Popullin Palestinez, në Shkup u mbajt një marsh protestues kundër sulmeve izraelite në Rripin e Gazës. Protestuesit nisën në mesditë nga monumenti “Simfonia e Paqes”, kaluan para Kuvendit dhe u ndalën para Ministrisë së Punëve të Jashtme.
Organizatorët “Të gjithë për Palestinën” thanë se ndërprerja e armëpushimit është shndërruar në farsë dhe mjet propagande, pasi – sipas tyre – Izraeli vazhdoi bombardimet dhe Gaza vazhdon të jetë pa mallra e shërbime bazë. Ata theksuan se situata po rëndohet edhe nga përmbytjet në territorin e rrafshuar.
Protestuesit kërkuan që shteti të mos qëndrojë më i heshtur ndaj krizës humanitare në Gaza.
Koçan – Prindërit e viktimave të “Pulse”: Dolëm të zhgënjyer nga gjykata
Në “Marshin e engjëjve” të mbajtur dje në Koçan, prindërit e 63 të rinjve që humbën jetën në tragjedinë në “Pulse” thanë se seanca gjyqësore e radhës u shty pa asnjë konsideratë për dhimbjen e tyre.
Aleksandar Naunov, babai i Nadicës, deklaroi se familjet dolën nga gjykata “me shpirt të rënduar”, pasi u vendosën pa asnjë organizim krah për krah me të akuzuarit në parkingun e gjykatës – gjë që e quajti “poshtërim”.
Ai theksoi se nuk kërkojnë formalitete, por profesionalizëm dhe humanitet, duke shtuar se është e papranueshme që edhe avokatët e mbrojtjes të minimizojnë reagimin e prindërve.
Marshi nisi nga Parku i Revolucionit dhe u zhvillua “me dashuri, dhimbje dhe dinjitet”, ndërsa familjarët paralajmëruan se do të vazhdojnë të kërkojnë drejtësi deri në fund.
E shtuna solli dy protesta të ndryshme në vend, të ndara në temë, por të bashkuara në një gjë: qytetarët po artikulojnë hapur revoltën dhe lodhjen nga padrejtësitë – qoftë ato globale, qoftë ato që i prekin drejtpërdrejt familjet këtu. Shkupi marshoi në mbështetje të Palestinës, duke kërkuar ndaljen e dhunës në Gaza, ndërsa Koçani përjetoi dhimbjen e thellë të prindërve që kërkojnë drejtësi për 63 të rinjtë e humbur në tragjedinë e “Pulse”. Dy realitete të ndryshme, por me të njëjtin mesazh: heshtja nuk pranohet më. /Nistori/
BE-ja përballë një dileme – vetura me benzinë e naftë apo 185 mijë vende pune?
Lehtësimi i rregullave të Bashkimit Evropian për emetimet e dioksidit të karbonit nga veturat mund të ketë pasoja…






