Poezi nga: Zbigniew Herbert
Përktheu: Agron Shala (bazuar në përkthimin në anglisht nga John dhe Bogdana Carpenter)
Për profesoreshën Izydora Dambska
Aspak nuk nevojitej një karakter i fuqishëm
për refuzimin dhe qëndresën tonë
kishim vetëm një grimcë të guximit të domosdoshëm
por në thelb ishte çështje e shijes
po e shijes
ku janë fijet e shpirtit dhe kërci i ndërgjegjes
Kush e di nëse do të tundoheshim edhe më me joshje
po të dërgoheshin gratë me lëkurë trëndafili të hollë si nafora
ose krijesat fantastike nga pikturat e Hieronim Boshit
por çfarë lloj ferri ishte ai në atë kohë
gropë e lagësht rrugica e vrasësve
një barakë e quajtur pallat drejtësie
një Mefistofel i gatuar në shtëpi me xhaketë Lenini
që dërgonte nipat e mbesat e Aurorës në fushë
djem me fytyra patatesh
vajza shumë të shëmtuara me duar të kuqe
Me të vërtetë retorika e tyre ishte prej thesi të lirë
(Mark Tul Cicero rrotullohej në varr)
zinxhirë tautologjish disa koncepte si topuz
dialektika e kasapëve pa dallime në arsyetim
një sintaksë e zhveshur nga bukuria e lidhores
Pra estetika mund të jetë e dobishme në jetë
nuk duhet shpërfillur studimi i bukurisë
Para se të shpallim pajtimin tonë duhet të shqyrtojmë me kujdes
formën e arkitekturës ritmin e daulleve dhe fyejve
ngjyrat zyrtare ritualin e neveritshëm të funeraleve
sytë dhe veshët tanë refuzuan bindjen
princat e shqisave tona zgjodhën me krenari mërgimin
Aspak nuk nevojitej një karakter i fuqishëm
kishim vetëm një grimcë të guximit të domosdoshëm
por në thelb ishte çështje e shijes
po e shijes
që na urdhëron të dalim të bëjmë grimasë përqeshëse
edhe nëse për këtë gjë kapitali i çmuar i trupit – koka
duhet të bjerë. /Telegrafi/
